![Bridging the Gap: Overcoming Technological Resistance in Construction](https://www.cidb.gov.my/wp-content/uploads/2024/08/21473.jpg)
Industri pembinaan sangat terkenal oleh kerana penentangan teknologi baharu, tidak seperti sektor seperti kewangan dan penjagaan kesihatan, yang dengan pantas menerima transformasi digital. Keengganan ini juga menyumbang kepada kemerosotan produktiviti selama beberapa dekad, menjadikan industri itu terdedah untuk mengalami gangguan. Salah satu pengganggu yang paling dinanti-nantikan ialah Kepintaran Buatan (AI), yang menjanjikan untuk mengubah segala-galanya daripada reka bentuk dan perancangan kepada pengurusan projek dan juga krew pembinaan robotik.
Walaupun terdapat kelebihan yang jelas, mengintegrasikan AI ke dalam pembinaan adalah mencabar. Persoalan utama timbul: Siapa yang memegang tanggungjawab undang-undang untuk ketidakpastian ini? Potensi untuk meningkatkan kecekapan, produktiviti dan keselamatan adalah penting, tetapi laluan ke hadapan melibatkan menavigasi landskap halangan undang-undang dan operasi yang kompleks.
Teknologi AI ditetapkan untuk merevolusikan pembinaan melalui inovasi seperti sistem penyelenggaraan ramalan, pemantauan keselamatan dan pengoptimuman reka bentuk. Sistem penyelenggaraan ramalan menganalisis data penderia daripada peralatan untuk menjangka dan mencegah kerosakan, sekali gus meminimumkan masa henti dan pembaikan yang mahal.
Sistem pemantauan keselamatan menggunakan penglihatan komputer untuk mengesan bahaya dalam masa nyata, seperti kerosakan peralatan dan kakitangan yang tidak dibenarkan di kawasan larangan, meningkatkan keselamatan tapak.
Selain itu, pengoptimuman reka bentuk dipacu AI boleh mencipta struktur yang kukuh dari segi struktur, meminimumkan sisa bahan dan memaksimumkan kecekapan tenaga. Kemajuan ini bukan sekadar teori; firma pembinaan yang besar telah pun melaksanakan alatan berkuasa AI untuk menyelaraskan operasi dan meningkatkan hasil.
Penggunaan teknologi yang perlahan oleh industri pembinaan sebahagiannya boleh dikaitkan dengan kebolehramalannya dalam memperuntukkan tanggungjawab di kalangan pemilik, kontraktor dan subkontraktor. Walau bagaimanapun, penyepaduan AI mengganggu kebolehramalan ini, menimbulkan persoalan tentang liabiliti apabila sistem AI gagal atau menyebabkan bahaya. Sebagai contoh, menentukan liabiliti – sama ada ia jatuh pada arkitek, pembangun perisian atau kontraktor – menjadi rumit jika bangunan yang direka bentuk AI runtuh.
Subkontraktor mesti mengemudi landskap undang-undang yang tidak menentu ini dengan memahami cara AI akan digunakan pada projek dan menyokong klausa kontrak yang jelas yang mentakrifkan peranan dan tanggungjawab. Ini termasuk memastikan mereka tidak bertanggungjawab terhadap kecacatan AI jika mereka melaksanakan alatan AI yang disediakan oleh pihak huluan. Selain itu, klausa ganti rugi harus melindungi subkontraktor daripada liabiliti yang timbul daripada AI, dengan syarat mereka tidak bertanggungjawab untuk pelaksanaannya.